Startu w Elblągu nie planowałem wcześniej. Po Gołdapi wypadała półtoramiesięczna przerwa aż do zakończenia cyklu Garmin Iron Triathlon w Nieporęcie w samej końcówce sierpnia. Miałem już za sobą cztery starty cyklowe, co kwalifikowało mnie do tytułu finishera cyklu ale co więcej umożliwiało udział w losowaniu nagrody w postaci samochodu. Żartowałem sobie, że ten samochód to mój cel sportowy na ten rok, ale jak się szuka motywacji to każda „wymówka” jest dobra. A jakoś mi tej motywacji do aktywności w tym roku wyraźnie brakowało, przynajmniej porównując z poprzednimi latami. Kiedy dowiedziałem się od znajomego że w ramach cyklu klasyfikowani są zwycięzcy całego cyklu ( oczywiście w podziale na grupy wiekowe) postanowiłem zwrócić na to uwagę. O dziwo okazało si, iż od zawodów w Augustowie, prowadziłem w M 50 i utrzymałem to prowadzenie po kolejnych zawodach. W ramach tej klasyfikacji liczyły się 4 najlepsze czasy co premiowało tych którzy wystartowali w co najmniej 4 zawodach ale także w tych, które dawały możliwość osiągnięcia najlepszych rezultatów. Z tego punku widzenia ewidentnym obciążeniem był Płock ze względu na trasę. Jako że rywalizacja wciągnęła mnie jakoś w tym roku, zacząłem się bliżej przyglądać co tam się dzieje w tych wynikach. Po zawodach w Gołdapi miałem za sobą cztery starty ale Płock był w tym koszyku. Pozostawał Nieporęt aby się go pozbyć. Przezorność jednak wskazywała że jeszcze jedne zawody by się przydały jeśli chciałbym się zabawić w taktycznie opracowane wyścigi. To, w połączeniu z pomysłem odwiedzenia przyjaciela, spowodowało że wybrałem się do Elbląga. Przyjaciela jednak nie zastałem, co skończyło się dość bezsenną i kiepsko spędzoną nocą w samochodzie w centrum Elbląga gdzie też znajdowała się strefa startu. Była to zdecydowanie najgorsza noc z tych przespanych do tej pory w samochodzie przed zawodami. Miałem jednak nadzieję że nie wpłynie to mocno negatywnie na dyspozycję w trakcie zawodów. Było mocno ciepło i wietrznie więc już tradycyjnie wymęczyłem się na rowerze. Też tradycyjnie, ale tylko jeżeli chodzi o ten rok, nie schetałem się jednak podczas biegu. Z perspektywy czasu dystans 1/8 o ile nie jest skrojony pode mnie w całości o tyle bieg a także chyba pływanie wydają mi się utrafione. Na prawie wszystkich startach w tym roku pływanie miałem poniżej 10 minut a to oznacza zdecydowanie szybsze tempo w porównaniu z dłuższymi dystansami. Odstawało od tej normy pływanie wykonane w Augustowie ale tam płynąłem bez pianki. Rower był tym najsłabszym ogniwem. Co prawda wszędzie pojechałem powyżej 30 km na godzinę ale było to po pierwsze niewiele więcej i biorąc pod uwagę wcześniejsze najlepsze starty na ¼ czy ½ a nawet pełen dystans, słabe. Po drugie mocno się męczyłem aby tak pojechać co chyba tylko ze względu na wyjątkową predyspozycję do biegu na tym krótkim dystansie po rowerze nie kończyło się biegową katastrofą. Po Elblągu dalej siedziałem na 1 miejscu podium klasyfikacji generalnej ale dwaj moi najgroźniejsi rywale potrzebowali niewiele żeby mnie z niego zrzucić. Tak też się stało po kolejnych zawodach w Brodnicy kiedy byłem na wakacjach. O dziwo jednak ten którego obawiałem się bardziej ze względu na wcześniejsze wyniki nie zakończył tych zawodów w tempie poprzednich. Zostałem wyprzedzony przez drugiego.
Przed zawodami w Nieporęcie teoretycznie wszystko stawało się możliwe. Miałem kilka sekund straty do pierwszego a trzeci było dość daleko choć na jego wyniku cały czas ciążył start w Płocku, który w Nieporęcie mógł zneutralizować. W Nieporęcie postanowiłem się więc ścigać choć z powodu wakacji znowu wypadł mi na ponad trzy tygodnie rower. Liczyłem jednak na wypoczęty organizm. Bardzo też mocno nastawiłem się na skrócenie czasu spędzonego w strefach zmian. Zdecydowanie w poprzednich zawodach całego cyklu spędzałem tam za dużo czasu a urwanie po jednej minucie z każdej z dwóch zmian, dość istotnie wpłynęłoby na czas ogólny. Zależało mi na dobrym wyniku w Nieporęcie z jeszcze jednego powodu. W Elblągu były jakieś problemy z pomiarem i zmierzony mi przez system czas pływania był dla mnie zbyt krótki i niewiarygodny. Co prawda w znacznej mierze został on skompensowany czasem w strefie zmian ale nie miałem poczucia że wszystko było ok. Chciałem więc żeby Elbląg nie ważył na moich wynikach całego cyklu bo czułbym się nieswojo z zajętym też „dzięki Elblągowi” miejscem na podium. Musiałem więc mieć czas w Nieporęcie lepszy niż w Elblągu. Pływanie poszło mi według odczucia dobrze a zmierzone nawet lepiej ( ale realistycznie lepiej a nie tak jak w Elblągu). Na rowerze przez pierwszą część trasy nie było jakoś rewelacyjnie ale jadąc z powrotem sporo wyprzedzałem i miałem naprawdę poczucie że jadę szybko. Nie rejestrowałem czasu jazdy na Garminie a tylko licznikiem rowerowym co uniemożliwiło mi sprawdzenie jakie były moje prędkości na kolejnych odcinkach. Kiedy zobaczyłem łączny czas roweru po zawodach, przyszło rozczarowanie. Był on gdzieś w środku wszystkich tegorocznych startów a nie najlepszy jak mi się wydawało. Wybiegając na ostatnią dyscyplinę miałem jednak poczucie że jest dobrze. Kiedy przed półmetkiem biegu zobaczyłem biegnącego już po nawrocie najgroźniejszego rywala, wiedziałem że jest pozamiatane. Dobiegłem jednak dobrym tempem do mety chcąc wyeliminować Elbląg z równania. Ogólny czas był moim drugim w tym roku, zaraz po niedomierzonym Ślesinie więc poszło mi bardzo dobrze. Obydwaj jednak rywale zrobili ten start jak torpedy i zrzucili mnie na trzecie miejsce. Parę lat młodsi, czas robi swoje. Zabawa w wyścigi której się poddałem w tym sezonie, miała swoje fajne strony. Najważniejsze jednak że moja wrodzona „nieszybkość” na wyścigach i szczególnie na krótkich dystansach nie przeszkodziła mi w osiągnięciu solidnych wyników ciągle dając mi miejsca w blisko pierwszej jednej trzeciej wszystkich startujących.
